Tag Archives: şiir

Yaşantı

Uzaklardasın belki çok

yapayalnız boynu bükük

gözyaşların en yakın dostun olmuş,

bileşimlerinden doğan acı bir hıçkırık.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

 

Mazinin anıları her an zihninde bir ok

yollar boyu gidiyorsun yalnızlığına ürkek,

kaçışan korkak varlıklar yoldaşların olmuş,

seninle birlikte yerlere düşen inleyerek.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

 

önünde engin bir deniz alabildiğine uzak

adalarda sürükleniyorsun özlemine koşarak

seni yaşatan hayallerin artık toprak olmuş,

haşin esen rüzgarların şiddetinden savrularak.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

 

üzerinde kalın bir tabaka toprak

karanlıklar boyu haykırıyorsun sesini tanımayarak

sivri tırnakların kalan son ümit ışığın olmuş,

boşuna bir gayretle toprağa batık.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

Leave a comment

Filed under Poetry

Boş Köşe

Sabah gözlerimi açıyorum, güçlükle

bilirmiş gibi karşıyı boş bulacağımı

Her zaman oturduğun o köşe

paylaşırmış gibi acı yalnızlığımı

Denizin kara bir bulut çökmüş üstüne

sıkılmış, terketmiş gibi daimi maviliğini

Kıskanmış ta olabilir hasetle belki

bakışlarındaki o tatlı şefkati

Derinliklerine kadar dalıyorum hüzünle

bakarmış gibi, görürmüş gibi masumca seninkileri

Ağlıyorum buruk bir hasretle

bulacakmış gibi ılık gözyaşlarımda seni…

Leave a comment

Filed under Poetry

Yağmur

Yağmur sesi ile uykum bölündü bir gece birden

kağıda düşen gözyaşlarını andırıyordu damlalar

ve arada bir parlayan ışık ve yıldırım

sanki bir insan sesiydi hıçkıran

çok uzaklardan geliyordu, pek yabancı

aynı zamanda insanın içine işleyen bir ifade vardı bu haykırışta

Deniz, dağ, yeşil çayırlar tüm haşmetiyle gözönüne seriliyordu

çok uzak ülkelerin ilginç danslarını anlatırcasına

adeta küstahça, isyankar bir parlayışla yükseliyordu

Bir an o etkili ses durdu bıçakla kesilircesine

tüm dünya sanki ışıksız kaldı tüm acziyle

şimdi o sihirli ses yoktu, dışarıya baktım

artık yağmur yağmıyordu.

Leave a comment

Filed under Poetry

Neden?

Neden, neden bu ümitsizlik

sorusuna cevap mı istiyorsun?

Yüzümde daimi bir tebessüm

hiç eksilmesin mi istiyorsun?

Yaşantım boylu boyunca muhteşem

tasasız geçsin mi istiyorsun?

O halde kelimeyi ara “hata” denilen

ara da bul ki anlayasın

pek uzaklarda sanmıyorum olsun

bir de kendine sormayı düşünmüyor musun?

Leave a comment

Filed under Poetry

Sensizlik

Akşam grup vakti bakınca

önümde uzanan engin denize

sensizliğin o ebedi acısı

çörekleniverdi bir yılan gibi içime

Hafif esen rüzgar bana uzaklardan

fısıltılar sürüklüyordu kasten

bunların arasında bir ses ki

her gün hayata bağlardı beni

sanki beni çağırıyor gibiydi

Gizli bir kuvvetle irkildim birden

karşımda ıssız bir dünya, herşeyden evvel

elle tutulur koca bir sensizlik vardı.

Leave a comment

Filed under Poetry

Korkak Avcım

Bir akşam son defa

Bakışlarında bana veda etmiştin

Yere eğilen ürkek gözkapakların

Herşey bitti demişti, gitmelisin

Hatırlıyorum yumduğumu sımsıkı

Görmemeleri için seni, gözlerimi

çünkü hayalimdeki sen daha güzeldin

Hiç değilse benim taptığım, herşeyimdin

Korkak avcılar gibi birden sönüşün

Soğutmuştu beni o an senden

Ben bir avcı istemiyordum yaralasın,

canevinden vurduktan sonra kaçsın

Sarmalıydı şefkatli elleriyle yaralarını

benim düşlerimdeki mukaddes avcı

Ama o kaçamak bakışların izah edince herşeyi

inanır mısın daha sevinmiştim içimden

Sana neşeli yolculuklar diledim korkak avcım

aynı zamanda öyle esaslı avlar

ki karşılarında korkularından titreyesin!

Leave a comment

Filed under Poetry

Anneme

 

Yavrundan Sana (Akronim)

[Kendi isteğimle yatılı kaldığım bir sene içerisinde anneme özlemim dayanılmaz bir hale gelmişti…Erenköy Kız Lisesi, Edebiyat, II. Sınıf]

Yağmur yağarsa dışarıda, gözyaşlarım sanıyorum.

Ağlayan bir ses varsa, senin sesine benzetiyorum.

Veda eden bir yüz görsem, senin yüzünü buluyorum.

Ruhum bir an daralsa, senin ruhunu hatırlıyorum.

Ufukta bir karaltı belirse, onda hemen seni tanıyorum.

Neden mi? Bilemem ki anne!

Didinen, uğraşan bir kadın görsem şekil değiştiriyor birden.

Annelerin kraliçesi, benim annem oluyor aniden.

Nedimelerin de her biri üstelik ayrı bir kraliçe, anne!

 

Sensizliğimi bir an hatırlasam, nankörce

Artık gözlerim buğulanmıyor anne.

Nasıl ki öyle tasavvur edemiyorum seni de

Ağlamayı bırak, sihrimiz kaybolabilir anne!

Leave a comment

Filed under Poetry