Yaşantı

Uzaklardasın belki çok

yapayalnız boynu bükük

gözyaşların en yakın dostun olmuş,

bileşimlerinden doğan acı bir hıçkırık.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

 

Mazinin anıları her an zihninde bir ok

yollar boyu gidiyorsun yalnızlığına ürkek,

kaçışan korkak varlıklar yoldaşların olmuş,

seninle birlikte yerlere düşen inleyerek.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

 

önünde engin bir deniz alabildiğine uzak

adalarda sürükleniyorsun özlemine koşarak

seni yaşatan hayallerin artık toprak olmuş,

haşin esen rüzgarların şiddetinden savrularak.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

 

üzerinde kalın bir tabaka toprak

karanlıklar boyu haykırıyorsun sesini tanımayarak

sivri tırnakların kalan son ümit ışığın olmuş,

boşuna bir gayretle toprağa batık.

Geçmişe ağlamak pek boş artık.

Leave a comment

Filed under Poetry

Thank you for stopping by.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s