Rahat bir hayat. Ayrıcalıklı. Oldukça emin.
Kurulmuş düzen. Krokisi çıkmış geleceğin.
Bir güvence yerleşik dostlar, hepsi el altında;
telaşlar yönelik anlık yaşama, günlük kazançlara.
Diğer tarafta sen…
Sevgin ve sen
Sevgimle sen
Uzaklarından bile beni sevebilmen
Seni ruhumda, tenim kadar ben hissettirmen
Ve kaynağına doymak bilmez bir özlem.
Filed under Poetry
I check through all my online accounts as I do every day. Against a small amount of junk mail, friendly messages lend me a smile. In my postal mailbox: only recyclable material. I think back when I last received anything memorable. My thoughtful, dear friend (also my neighbor) would warm up that cold box of indistinct dimensions with her exquisite “thank you” or “just because” cards, causing celebration in my heart and head. The mind struggles. Many years have passed after all, since the death of my cousin – since that metal space offered wonders in personable envelopes from her. She always knew how to nourish our special mailbox-bond over the ocean. During her cancer treatments, too. Her only child – a one-year old at the time, now has non-deletable, unedited, time- and space-surpassing writings from her own mother. It is her only post-death connection to her mother’s thoughts, emotions, but also pictures from her various life events in her own hand-written descriptions. It is an irreplaceable gift of life thanks to standard mail.
The thoughts of my cousin takes me deeper into the past while I remember an aged individual – my grandfather. He rushes down in his younger dancing steps to the wooden mailbox. What came from his grandchildren would be added to his collection of our cards and pictures, kept on one of his living room walls. My letters, though, were only for his eyes.
My grandfather was not one of the “connected”, in today’s technology terms. His joy in and tie to life were dependent on the deliveries of his neighborhood’s postal officer. He would wait in anxious hope for one piece of personal paper sent on however rare occasion that may be. I recall the time when he placed his one and only overseas call to me: he had gotten both my letter and picture. That was the last time when I heard him in such joyous state. Soon after, he died. But not without receiving one more cherished writing from me to touch, smell and keep as long as he could – a connection to me that had always been so dear to his heart.
Filed under Reflections
doğmak onların sayesinde
büyümek ise hiç farksız
yaşlanmak şans eseri
ya onlarla ya onlarsız
ölmek çoğu zaman yapayalnız
peki ya yaşamak?
biz biz miyiz
onların yansıması mı yoksa?
sevemedik,
bir olamadık o sinecanla
uymadı o çünkü onların hülyasına
işte geçti gidiyor
hayat bir kez geliyor
zaman sabırsız ırmak
sevgiyi, özlemi, arzuyu
katmış içine, coşmuş gidiyor
bir ruh bir beden bir hayat
bir sevgi bir özlem bir arzu
ne yazık ki bambaşka onların hülyası
canan artık bir başka canın yanında
kalmış bu can yitene dek tek bir başına
kavlar ruhu, bedeni en derininden bir yanık
güçlenmiş sevgi, özlem, arzu
birbirlerine tanık
yanlış anlaşılmasın:
çok sevildim, çok sevdim
bağımşızlık nedir, öğrenemedim yalnızca…
biz biz değiliz çoğu zaman
belli ki yalnızca onlardan bir yansıma
yeter ki onlar huzur bulsun
varsın olmasın, ne farkeder
o sinecan bu canının yanında.
Filed under Poetry
My flight had taken me only to the company of my aunt and a long-time family friend. No sight of my mother. There was quite a bit of distance to drive after we left the airport. During the ride, my aunt told me about my mother’s most recent surgery, one of late yesterday. Once again, the word was “to relieve her from water collection in her abdomen.” We finally arrived in the hospital. Leading my mother’s surgeons’ team, my uncle gave me a brief speech about what to expect in an IC unit. I had never been to one. His colleagues didn’t appear comfortable with the idea of a young, unsuspecting female to enter the area. Since the patient was her mother. One whom the daughter was known also there to have worshipped her for her entire life.
When I entered the IC unit, my mother seemed to be just waking from her anesthesia. Barely recognizable, noticeably weak and pale. She looked up. As soon as she saw me see her in that horrible condition she became severely agitated and began to struggle as if to fend off her daughter’s image there – what she knew to be her deathbed. Of all her loved ones, I was not supposed to see her like this. What about the promise her husband and her brother had made to her? Why was I there? At the ending time of her life? With her looking the way she looked? Helpless. So very helpless. In a matter of what I remember to be a few minutes, my mother’s attending doctor added more sedative to her IV bag. If not asleep, she could harm herself beyond any more help, against his efforts to lessen her pain, he told me; for, her suffering would only increase very soon.
Before the sedation took its effect, or, maybe even after – as my mother was an extremely willed individual, she signaled for writing items with frantic hand and arm movements she barely had any strength to control. Everyone in the room was startled. Seeing her fight off what we were told was a heavy sedative that she was under. Paper and pencil were gathered from the nearby office of one of the doctors. Not being able to move much with all the vital sign hooks and various needles and bags and whatever else was attached to her I had no idea about for what reason, and in what must have been great physical pain, she scribbled something on the paper, on her lap, without being able to look down much. My father lifted her plea up: “Please. I am dying. Let’s end this. I want this to end.” Almost every letter crooked but legible. When she took in the lack of any movement on behalf of her physicians, she signaled for another paper and repeated her words. When also her second effort did not do what she hoped would be the outcome, she lunged her fingers at all the life-prolonging foreign items on and around her body. More sedatives were added to her IV bag in an instant. A short while later, all her movements stopped all at once. The life machine had overruled her will to die right then and there. She was muted.
Ovarian cancer. Once again. It had now taken three mothers in my family out of their daughters’ lives too soon. All at or close to the age of fourty-eight. My mother’s aunt – my grandmother’s older sister. My grandmother herself – my mother’s mother, that is. And when my mother had found out her pregnancy with me, at that…
For years, I didn’t and couldn’t stop blaming my father and my uncle – however in silence – for keeping a fatally flawed promise they made to my mother. I felt betrayed. Being robbed of the time I should have been given the opportunity to spent with my mother. For not ever being able to say my final goodbye to the person whom I loved the most before I became a mother myself.
Filed under Reflections
En ufak köşesini bile düşlüyorum bu sıralar memleketin;
o eşsiz kokusu her hücremde, buram buram.
Susamışım inanılmaz.
Doyulacak gibi bir açlık değil bu.
Özlemi dağlamış özünü dimağımın.
Çocukluğum geçti birçok yerinde,
ve de gençliğimin o kaygısız ön yılları;
ilk yetişkinliğimin en büyük cazibesi orada,
iyi bilirim hem anılarımdan hem de yaşadıklarımla.
Şirin şipşirin bir yeri yokluyor hafızamın nabzını vatanın sık sık:
deniz kenarındaki o misafirperver şehir;
işte o güzelim rıhtım karşıda, çay bahçelerine bakıyor,
sağda, büyük dayımın öğretisi ilk dondurma revanili pastane,
iç kıyıdaki hapisane kulesini gözlüyor.
Biraz ötede ince ada yolu, bir çocuklar bayramı korteji sanki,
ara sokaklarla birlik olmuş, dalgalanıyor;
önünden geçtiği hanelerin her birinde adeta bir anım.
Ada yolunu izliyorum,
beni en yüksek noktasına götürüyor şehrin;
deniz tüm heybeti ve canlılığıyla göz önünde, sere serpe.
İşte karşımda duruyor o ev, çocukluğumun tüm esrarıyla.
Biraz benzi atmış boyasının,
ama gene de şatafatlı, o şehrin denizi kadar.
Tarifsiz bir şefkat kokuyor, üstüne yayıldığı toprağında.
Pencereler göğe doğru uzanmış iyice sanki,
artık içini ısıtmayan o can varlıklarım gibi.
Annemi görüyorum merdivenlerinde o evin,
ne kadar genç, ne kadar güzel, ne de güleç.
Bir de elimdeki geçmişe bakıyorum.
Küçücük bir çocuk o birden,
annesinin yanında ön camdan babasını gözlüyor;
elinde çanta, başında çok yakışan bir geniş kenarlı şapka;
yanındaki çocuk ta çok can bir yakınım.
Anneannemi pek seçemiyorum, karanlıkta kalmış,
annem yanında, dedim, ama peki ya kucağındaki bebek?
O da öbür can yakınım olmalı,
hani pek hem de pek az tadına varabildiğim
o çocuktan hasta varlığım.
Yanıbaşımda annemin kokusu, kalbinin sımsıcaklığı.
Kah yürüyorum dar, dik yokuşlarında o şehrin;
kah dalmış çocuk gözlerim denizine uçsuz bucaksız.
Kalbimde yaşanmışlıkların ve de
yaşanamamışlıkların ağırlığı,
yaşanbileceklerin endişesi hem de meraklı bekleyişi.
Bir de şu toprağını araması yok mu gurbet ağacının!
Bahara özlem içinde dalları.
Uzun sürdü kış bu sefer.
Güneşine hasret menleketin ve de
içe çekilesi sıcağına.
Yanıbaşımda annemin kokusu, kalbinin sımsıcaklığı.
Filed under Poetry
Then came the second surgery. Before the final one. Without any of the grueling specifics reaching my ears. For my mother made my father and my uncle promise not to interfere with my newly formed marriage by telling me how serious her condition was. I would find out after it was too late for me to unite with her one last time. She had made them swear by her life – a demand too many in my family took way too seriously – to keep their promise under any and all circumstances. When I finally gathered my courage years after my mom’s death to question their decision, they both spoke up about her iron will – a trait of hers I, too, was very well aware of. Their eyes, welled with tears, voices trembling, and their faces, etched with permanent lines of pain. Whenever they told me that they had to honor her last wish – sometimes in elaborate details, at other times, in what seemed to me to be a cruel matter-of-factual brevity, I wanted to know more. Hear more. Find out more. To be able to pretend I was there with her as long as they had been, all along her final year. She must have also calculated in the importance of my studies, I had no doubt. She was so very proud of me for having attained not only admission to a highly respected U.S. university but also for having been hired as a full-time teaching assistant.
It was near the end of my first semester in my doctoral program when the phone call came. My uncle, still active as the head of the hospital he entered years ago as an intern in Germany, was now telling me to come for a visit, if I could. While my mother was being treated under his care for something quite routine, as the word was. She had just undergone another surgery to relieve her from water collecting inside her abdomen due to “a non-alarming reason,” was the fleeting summary. Feeling faint, I immediately thought back, remembered how her abdomen looked like back in Doluca, before the wedding. How stupid could I have been all this time to believe what everyone told me back then: “she is suffering from a rare case of arthritis”? How uninformed was I to settle for such an idiotic reference to her diagnosis? About two years prior to her first-time hospitalization, my mother had, indeed, been diagnosed with a severe case of arthritic rheumatism, with an unset of stiffness and swelling of her joints suggesting that diagnosis to her doctors. But, the swelling of the abdomen?
After my brief phone exchange with my uncle a sharp pain settled in me, all over my body. My head, in a swimming sensation. My breath, hard to take in and let out.
The ticket had to be bought right away. I finally realized the situation must have been grim. No other phone conversation with my uncle before had any mention of me going there for a visit, if I could. Everyone knew my semester was approaching its end with all its high demands of papers to complete in addition to the classes to finish teaching. Of all the people in my family, my uncle wouldn’t ask me to come, if I could. Also, knowing how difficult it was to attain an entry visa as an entire process, let alone in such a short amount of time? Impossible, I concluded in despair. Yet, one urgent appointment request over the phone to that wonderful man – whose name I thought I would not forget, ever, but did – in the German consulate on a Saturday morning nevertheless, made my sudden trip to Germany possible. I had to ask for two incompletes. One of my professors had decided to give me an extremely difficult time. Preaching to me about the sense of responsibility one should possess when involved in such serious academic endeavors; the honor in abandoning them altogether, if one were to take family matters first. I didn’t care less then. I couldn’t care less.
Our financial situation was not of great standing. Our salaries as first-year students were rather miniscule but our friends pitched in for the money to get me in to the earliest, hence, very expensive flight. Only the business section had seats available. For the first time in my life, I was now going to travel “business class.” What a nonsense, I thought. At a time like this. I would of course have much rather flown in the baggage section, if that had been allowed. Instead of having to travel among the financially privileged, only to end up facing what I felt deep inside me to be a dire reality. Throughout my trip of grueling length, I tried to shake off from my mind’s staging powers the fatally sick image of my mother. Trying to picture how carefully I would be hugging her at the airport. After all, she would be weak and fragile for certain, after having force her doctors to travel regardless of her condition, in a wheelchair nevertheless, to greet me herself as soon as I landed. Smiling at me and telling me that all is fine. That all will be fine.
Filed under Reflections
Thanks to Syed Umr Iftikhar Ahmed my blog site has become one of the nominees for the Sugar Sweet Blogging Award. You can see Syed Umr Iftikhar Ahmed’s blog site and the other nominee names at http://stalkingdawn.wordpress.com/2012/09/17/some-nominations-part-1/ Due to serious time restrictions on my behalf, however, I have to kindly suffice to announce that my participation will remain only at this level: namely, at the mere level of announcing this undertaking at the site I provide a few lines above. My best wishes for all the nominees.
Filed under Reflections
5 Edebiyat B sınıfındayken (babamın benimle ilgili sakladığı belgeler sayesinde yıllar sonra öğrendiğim gibi, numaram 1150 imiş) ödev olarak yazdığım bir kısa hikayem – ilk yazdığım haliyle (dilbilgisi ve yazım hatalarıyla). Konuyu bireyselleştirmiş – çocuklu ve kocasız bir temizleyici kadını hikayemin odağı yaparak, ve, başka bazı değişiklikler yapıp bir yayınevi basımcısına sunmuştum ve basılmıştı.
Dünya üzerinde çeşit çeşit insanlar mevcuttur. Kimisi iyimser, kimisi kötümser, kimisi zengin, kimisi fakir. Bunun gibi çeşitli niteliklere sahip insanlar… Bunlardan iyimser olanlara, mutlu olmak için en basit bir tabiat olayı bile yeterlidir; örneğin, kar yağması, güneşin doğuşu adını sanını bilmediğimiz nice insanlarda büyük bir neşe yaratmakta, mutlu kılmaktadır. Gayet normal olan bu olayları garip bir heyecanla karşılamaktadırlar.
Işte bu basit olaylardan birinin olduğu bir gündü. Etraf bembeyaz bir örtüye bürünmüştü. Ilk defa o gün aydınlıktan hoşlanmıştım. Eskiden olsa gerçekleri tüm açıklığıyla ortaya çıkaran günün ışıklarına nefretle bakardım. Halbuki şu an o her gördüğüm ışıklar önüme şahane bir manzara sermişlerdi. Ulaşılması imkansız bir kudret gizliydi sanki bu beyazlıkta. Tertemiz bir genç kız gibi tatlı beyazlığıyla her yer karşımdaydı işte. Bu, insanı öyle büyük bir huzur denizine sürüklüyordu ki. Muhteşem beyazlık ta adeta kirletilmesinden çekinircesine üstüne yeni bir tabaka çekiyordu.
Aniden bu sihir bozulur gibi oldu. Kafesten fırlamış kuşlar gibi bir insan grubu kar perisinin büyüsünü bozdular. Ulaşılmaz kudretinden çok şey kaybetmişti kar. Gerçi bu şahane ortamdan faydalanmak herkesin hakkıydı ama, insan yine de bu beyazlığı kirletenlere için için kızıyordu.
Grubun herbirinin yüzüne muhteşem beyazlıktan parıltılar aksediyordu. Herbiri elle tutulan bir neşe ile coşuyor, çocuklaşıyorlardı. Muhakkak ki şu karşıki evde, sımsıkı kapalı perdelerin arkasında dahi bir sevinç hüküm sürüyordu. Işte sihirli eller perdeleri ardına kadar açıyorlardı. Ve işte dışardaki kar kadar parlak bir gülümseyişle yaşlıca bir kadın cama çıkıyordu. Gizlilikten vazgeçmiş, ortaya çıkıyor olacaktı. Ama hayır, hayır, bu, karın göz kamaştırıcı özelliğinden doğan bir hayaldi.
Grubun çığlıkları iyice yükseliyordu, kar da onlarla coşuyor, üzerinde açtıkları yaraları kapıyordu. Işte kapılar ağır ağır açılıyor, hafif ürkek başlar dışarı uzanıyordu. Tereddütlü eller çocuklarını kapı önüne uzatıyorlardı. Insanlar aralarında gizli bir anlaşma yapmış gibi toplanıyorlar, eğlenceye devam ediyorlardı. Etrafta kötümser bir insan yok gibiydi. Zira şuradaki insanlar tüm dertlerini unutmuş görünüyorlardı. Dünyada mevcut olan diğer insanlardan bihaberdiler sanki. Onlar için varsa yoksa kar ve onun büyüleyici havası mevcuttu.
Halbuki şu an evrenin öbür ucunda belki bazılari soğuktan ve açlıktan büzülmüş bir vaziyette kıvranıyorlardı. Belki onlar kara nefretle bakıyor, hatta belki de kızgınlıkla onu kirletmek için uğraşıyorlardı. O insanlar belki karla bir ölüm-kalım yarışına girişmişlerdi, daha çoğalmaması için gözlerini yalvarırcasına bir noktaya dikmişlerdi. Kimisi ac ve soğukta kalan evini düşünüyor, kara beddua ediyor, kimisi de iyi maksatla damda biriken, aralık kapıdan içeri dolan karları kara kara düşünüyordu. Kısacası her ev, her kişi kimisine göre sevgili olan karı aynı hislerle karşılamıyordu. Ara sıra da bölge bölge hüzünle karın kötü sonuçlarını görüyor, işitiyordu.
Bütün çapraşık durumlarına rağmen kar yine insanı mutluluk zirvesine ulaştırıcı bir niteliktir. Dünyanın tüm karamsarlığını kısmen de olsa kilometrelerce öteye sürükler. Yeni açılan beyaz bir gül gibi hafif hafif insanların gönüllerinde açılır, gelişir. Etrafa mutluluk dolu bir koku saçar. Artık o an için insanlar iyimserdirler.
Filed under Reflections
my mother’s grave, lost
too many look alikes since then
yet, his dog finds his
Filed under Poetry, Reflections
hülyaswritings 