Tag Archives: travma

ölmeye yatmak istiyorum (30 Eylül 2006)

Ölmeye yatmak istiyorum

Bir Tanem’in umut gözleri yatağımı siliyor

henüz koyamadan ben baş

 

Ölmeye yatmak istiyorum

çıkmazda hep hissettiklerim.

Ne oldum. Oysa ne idim.

 

Kocam…eski mi demeliyim şimdiden?

Yorgun, perişan, yıkık

Bir Tanem’in güneş yüzü gölge alıyor kimi zaman

Varlığını içimde hissettiğimle başladı

her bana gülüşüyle sonsuza katlandı sevgim

yegane paha biçilmez yaşayanım

uğruna kendimi kenara bıraktığım

hiç pişmanlık duymadığım

umuduna bugün ölmeye yatmadığım

 

Yuvamı ben kurdum, yücelten de gene ben

adeta bir ben, uzun upuzun yıllar boyu

evliliğe baş koyan.

Söz verdim ya bir kere.

 

Geçti yıllar, geçti on yıllar,

on yıllara katlandılar;

bir baktım ki, kocam var…

Bir Tanem’in güneş yüzü gölge alıyor kimi zaman

Zarif yumuşacık ayakları tetikte

atladı atlayacak kendi hayat yoluna

 

Peki ya ben…

Yok, yok, imkansız.

Bir Tanem çıktı mı evden

geçti mi kendi hayat yoluna

yollarımız hiç birleşmeyen

kocam ve ben…

Nereye kadar.

Tabii benden eser kalırsa eğer.

 

Ölmeye yatmak istiyorum

Bir Tanem’in umut gözleri yatağımı siliyor

henüz koyamadan ben baş

 

Ölmeye yatmak istiyorum

çıkmazda hep hissettiklerim.

Ne oldum. Oysa ne idim.

Leave a comment

Filed under Poetry

ebeveyn sevgisi (13 Mayıs 2006)

doğmak onların sayesinde

büyümek ise hiç farksız

yaşlanmak şans eseri

ya onlarla ya onlarsız

ölmek çoğu zaman yapayalnız

peki ya yaşamak?

 

biz biz miyiz

onların yansıması mı yoksa?

 

sevemedik,

bir olamadık o sinecanla

uymadı o çünkü onların hülyasına

işte geçti gidiyor

hayat bir kez geliyor

 

zaman sabırsız ırmak

sevgiyi, özlemi, arzuyu

katmış içine, coşmuş gidiyor

bir ruh bir beden bir hayat

bir sevgi bir özlem bir arzu

ne yazık ki bambaşka onların hülyası

 

canan artık bir başka canın yanında

kalmış bu can yitene dek tek bir başına

kavlar ruhu, bedeni en derininden bir yanık

güçlenmiş sevgi, özlem, arzu

birbirlerine tanık

 

yanlış anlaşılmasın:

çok sevildim, çok sevdim

bağımşızlık nedir, öğrenemedim yalnızca…

 

biz biz değiliz çoğu zaman

belli ki yalnızca onlardan bir yansıma

yeter ki onlar huzur bulsun

varsın olmasın, ne farkeder

o sinecan bu canının yanında.

Leave a comment

Filed under Poetry