The last writing I have shared with you goes back about two months. I am still writing – poems mostly, along with a few analytical texts on the side. I have, however, been keeping the majority of those write-ups to myself. The reason as to why I stayed away from my website lies in the fact that I am ready to embark on an unexplored path here. I would, therefore, appreciate it greatly if you could suggest subject matters, topics, points of concern and/or ideas for reflections, . . . a focus that will allow me to explore in my writings henceforth. I thank you for lending me an ear.
Category Archives: Reflections
“because of me”
Dedicated to my OneandOnly (sic), Gizem
You might be smiling right now,
even laughing heartily.
Still, I am reminded of your tears.
Of course, you shed many
because of others.
I could not, cannot
wipe those away.
I have never meant any of them
to come your way
because of me.
At the core of my soul, however,
I will tell you time and again
the truth, my lifeblood,
before my days come to an end:
I beg you
for your forgiveness
for every salty drop
falling from your
clearest-sky-blue eyes
because of me.
I loved you before you were born.
My love for you will be there
beyond eternity.
Annen/Your Mom/Mommy/Mama
hülya n. yılmaz, June 21, 2022
benim yüzümden ~ BirTanem Gizemime
Şu an belki de gülümsüyorsun,
hatta gülüyorsun kahkahayla.
Gene de ben senin
gözyaşlarını hatırlıyorum.
Tabii ki, başkaları yüzünden de
döktün bir çoğunu.
Onları silmem mümkün değil.
Benim yüzümden akıttıklarının ise
hiç biri gerçek olsun istemezdim.
Ruhumun özünden,
can kaynağım Gizemim benim,
günlerimin geri kalanı tükenmeden yani,
sana tekrar tekrar şunu söylemek isterim:
Benim yüzümden
senin o apaçık bir günün gökyüzü-mavisi
gözlerinden akan her bir tuzlu damla için
özür dilerim.
Ben seni
sen henüz doğmadan sevdim.
Bil ki, sana sevgim
ebediyetin ötesinde
hep yanıbaşında olacak.
Annen/Your Mom/Mommy/Mama
hülya n. yılmaz, 21 Haziran, 2022
Filed under Poetry, Reflections
“a concert” ~ A New Poem and Its Turkish Version
a concert
yes, there are cars zooming by,
with a serious disregard of the speed limit
but this place is waking me up
to a precious delight
a concert of birds i am unable to name
that’s okay, as they are after no fame
some come in pairs and perch on the cables
right across from where i live
they sing their unique tunes,
not expecting me to recognize or to applaud
they generously gift me with their presence
hey, one just flew on the concrete
beneath my feet
another one landed before the mailbox
it found some nest supplies on the ground,
picked them up with its tiny beak
and then flew away,
accomplished
not too long ago, i was in their situation,
making a home out of that which was there
i toiled and labored to make it all happen
what was missing with me was a happy song
getting acquainted every morning
with these little avians’ contendedness
is bliss, a gentle reminder of life’s small pleasures,
daily experiences too many are forced to miss
a concert of birds i am unable to name
that’s okay, as they are after no fame
ahh, what a fresh breath of air!
hülya n. yılmaz, June 3rd, 2022
Konser
Arabalar uçarcasına geçiyorlar, evet,
üstelik te hız limitine zerre kadar aldırmadan.
Fakat bu yer beni
pek kıymetli bir tada uyandırıyor,
isimlerini listeleyemeyeceğim
kuşların konserine.
Önemi yok benim bilmeyişimin.
Zira onlar değiller ün peşinde.
Kimisi çift olarak konmuşlar
yaşadığım evin tam karşısındaki tellerin üstüne.
Kendilerine özgü çınılarını ötüyorlar,,
beklemeden benden
ne tanımamı ne de alkış tutmamı.
Cömertçe bana varlıklarını sunuyorlar sadece.
Bak, bak! Bir tanesi ayaklarımın dibindeki
asfalta iniş yaptı!
Bir diğeri de
posta kutusunun önünde durakladı!
Yuvası için malzeme bulmuş da
(kesilmiş çimlerin kurumuş olanları).
Aldı onları minik gagasıyla ve uçtu gitti,
hedefine varmışlığın gururuyla.
Çok olmadı henüz. Ben de onlar gibiydim,
elimde ne varsa onlarla
bir ev kurma çabam içerisinde.
Ben de didindim, ağır çalıştım ki
çıkabilsin ortaya elle tutulur bir yuva.
Ama bende bir eksiklik vardı:
Sevinç içeren bir şarkı.
Her sabah bu minnacık pilotların
tatminkarlıklarını yeniden izlemek
başlı başına bir neşe kaynağı.
Çünkü bu anlar hayatın küçük doyumları,
birçok, hem de pek çok insanın
eline hiç geçemeyen bir olgu.
Isimlerini listeleyemeyeceğim
kuşların konseri.
Önemi yok benim bilmeyişimin.
Zira onlar değiller ün peşinde.
Ah, nasıl da taze bir nefestir bu!
hülya n. yılmaz, 3 Haziran, 2022
Filed under Poetry, Reflections
these hands . . ., a poem
these hands
held a handset
for many a traumatic call
these hands
pounded the head
in despair plenty of times
these hands
struggled and still struggle
under the relentless ire of RA
inside a fragile frame,
along with their inseparable companions
these hands
penned elegies
when the soul pained beyond faint sounds
these hands
wiped away tears
that streamed down
onto anything on their path
these hands
caressed a dying mother in her last hours
on her only accessible body part,
her forehead
but
these hands also
touched the rarest of life’s gems
they embraced the magical arrival
of the priceless light of a daughter,
beautiful inside and out,
of her two little precious beauties as well
and
these hands also
touched those of dearest close friends
through countless splendid memories
but during trying times, in particular,
the falling and fallen self being lifted
to its intact version anew
friends far away did not see these hands,
but their caring spirits
warmed up the soul at the core
whenever it was feeling down and cold
friends, never encountered in person –
‘social media acquaintances’ to some,
also knew to lend an ear to the trials and
tribulations of the vessel of these hands
regardless of their confines,
these worn hands tremble now
with the gratitude of their traveler
on her journey from and to life’s offerings
whatever there is to come,
these hands will greet it,
along with their inseparable companions
hülya n. yılmaz, April 23, 2022
Filed under Poetry, Reflections
“A Crappy Poem for a Crappy . . .”
a crappy poem for a crappy planet maintenance
lately, i have not written poems
poetry, however, has always been my go-to
i feel crappy inside, and look thus on the outside
negative thoughts have been piling up in me
for too long of a while,
and they spread like fire of the wild
our planet’s state of being leaves me in despair
no care for tomorrow, no care for today
a gigantic dumpster is what we are turning it into
the forests, the valleys, the oceans, the rivers,
all of them get their shabby share
i know, i know
this poem is utterly crappy
but i cannot help writing it for each of us to see
how we supposedly maintain our planet
is being done ever so lousily
what are we leaving for our children,
for our grandchildren,
for our yet-to arrive fellow humans?
a crappy planet
not unlike these crappy lines
an egregious chunk of disarray!
© hülya n. yılmaz
This poem is one of the three with which I have contributed to the April 2022 issue of The Year of the Poet published by Inner Child Press International.
Filed under Poetry, Reflections
hatalarım
kalbimden yana hiç şüphem olmadı
asla bilerek, isteyerek üzmedim kimseyi
gene de işledim hatalar canlarıma karşı,
hem de ciddi mi ciddi
kırdım hak etmeyen pırıl pırıl gönülleri
varmışım artık geç bir yaşın kapısına
ağlıyorum içimden her güneş doğumunda,
sanki nehirler akabilecekmiş gibi
yollarının aksi bir yönüne,
sanki yağmur, kar, dolu yağabilecek
gökyüzüne doğru,
sanki ölenlerim dönecek,
sanki anlatabileceğim onlara
yeniden kendimi,
sanki vurabileceğim sözcüklere
onları hiç bir zaman
incitmek istemediğimi
kalbimden yana hiç şüphem olmadı
ama ya dilim?
hülya n. yılmaz, 10 Nisan, 2022
Filed under Reflections
“beads”/”boncuklar”
crafting a necklace,
one bead at a time . . .
happy moments,
braided on a taut string
sadness
resentment
anger
fear
blame
guilt
regret
in a box on the side,
lid closed in a tight knot
an inescapable afterthought,
neither marring the thriving self
nor threatening the inner peace
as time passes,
even the most miniscule beads
take on a life of their own,
contentment weighs heavily
atop the ills and tribulations
crafting a necklace,
one bead at a time . . .
happy moments,
braided on a taut string
hülya n. yılmaz, April 7, 2022
~ ~ ~ ~
bir kolye diziyorum,
bir boncuk, bir boncuk daha . . .
mutlu anlar
sağlam bir ipe örülü
hüzün
kızgınlık
korku
suçlama
suç hissi
pişmanlık
bir kutu içinde, yan tarafta,
kapağı gemici düğümüyle mühürlenmiş
kaçınılmaz düşüncelere gebe
ama ne gelişen ben’i zedeleyebiliyor,
ne de iç huzurunu tehdit edebiliyor
zaman ilerledikçe
en ufak boncuk bile can buluyor,
hoşnutluk bütün sıkıntıların, endişelerin üstüne
tüm ağırlığıyla yerleşiyor
bir kolye diziyorum,
bir boncuk, bir boncuk daha . . .
mutlu anlar
sağlam bir ipe örülü
hülya n. yılmaz, 7 Nisan, 2022
Filed under Reflections
A Random Act of Kindness
About ten days ago, an amazing experience came my way. I was getting ready to pay for some needed groceries at Giant’s. While I gave my line to another customer, I mumbled to him that I was still looking for my “card”. I heard a voice: ” May I please pay for your groceries today?” A young lady was asking me so. Imagine my surprise! I thanked her and explained that I was looking for my Giant’s card. She responded: “Oh, okay. I am sorry. These days, we have to look out for each other.” I thanked her again. Not enough for such an incredible act of kindness! But she understood.
Yaklaşık on gün önce, muhteşem bir şey yaşadım. Birkaç gıda malzemesi aldığım bir marketin kartını ararken, kasada kendi aldıklarını ödemek üzere olan genç bir kadın bana hitaben şunları söyledi: “Bugün için sizin aldıklarınızi ben ödeyebilir miyim?” Ona hemen hararetle teşekkür ettim ve alelacele o güzel insana hangi kartı aradığımı açıkladım. “Kusura bakmayın,” dedi, “bugünlerde birbirimize destek olmamız lazım.” Tekrar teşekkür ettim bu karşılıksız yardıma hazır güzel insana. Sanki böylesine bir insani tavıra basit bir teşekkür yeterliymis gibi! Fakat o genç hanım beni anladı.
Filed under Reflections
Humans, Abandoned
[Disclaimer: I love pets. I love animals all around. I do not condone any type of cruelty toward them.]
i have seen many an activist,
having also read extensively
about those countless individuals
who demonstrate compassion to pets
and loudly voice their passion
about animal rights,
taking away from the homeless
their only 4-legged companions,
leaving the society’s neglected and ignored
unfortunate behind,
to whatever end awaits them
to make sure the animals have a shelter
or to have them euthanized,
when homes cannot be found for them
if cruelty were to define itself
such acts would do so to a t
hülya n. yılmaz, February 23, 2022
Filed under Reflections
The Snow
sitting on what is still my patio,
all bundled up in winter gear
watching the snow flakes dance
a strong wind accompanies them
i will soon be scattered around
off to another leg of life’s journey
thinking of the world’s homeless . . .
hülya n. yılmaz, February 18, 2022
Filed under Reflections
hülyaswritings 