Kalbimde mel’un bir sessizlik
ıssızlarda koşuyorum alabildiğine.
Elle tutulur acı bir sensizlik
sakin köşelerden kaçınıyorum tüm benliğimle.
Sükut etmiş zihnimde yaygın bir boşluk
dolu bir sensizlik terkedilmiş tüm düşüncelerimde.
Bazen bir pençe gibi kavrayan garip bir burukluk
kah coşuyor, kah sükun buluyorum uçsuz bucaksızlarda.
Seni bu şekilde ızdırapla anabilmek
belki de sere serpe uzanmış bir zevk rastgele.
Açılan şefkat dolu kollarında artık bir bitkinlik
koruyuculuk görevlerinden bıkmışa benziyorlar bile.
Gönlümde olabildiğine perişan bir viranlık
yerleştirdiklerine asla inanmıyorlar bile.
Yalnızlık, ebedi yalnızlıklara ümitle sarılmak,
tek çözüm yolu bir yıkım imişcesine,
ümitsizliklerle birleşmek, onlarda dostluk aramak
mutluluğun ilk buruk acılarını tatmak istiyorum.
hülyaswritings 