bir başka başlıksız bir şiir (13 Nisan 2006)

Farkı mı sevişimin diğer sevenlerden,

sevgili nefese eş yakınken,

ufuktan bakışlarını çekmeyenlerden;

bulmuşsa bir mucizeyle eş ruhunu

son nefeslerine dek kendini ona vermeyenlerden;

tüm benlikleri hissederken bu ulu gerçeği,

varmış gibi sanki bir yedeği,

yaşamı ölüme itenlerden;

henüz nefes alabiliyorken

her gün yavaş ölenlerden?

 

Tüm benliğim baş koymuş artık sevgiye,

direnmeye zamana ten eriyene dek.

Bulmuş o eş ruhu geç bir mucizeyle,

son nefesine dek kendini verecek.

Yaşamı itmeden ölüme,

henüz alabiliyorken nefes

her gün yavaş yavaş ölmeyecek.

Leave a comment

Filed under Poetry

Thank you for stopping by.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s